Toen ik als sportkinesitherapeut begon, dacht ik lang dat blessures vaak “plots” ontstaan. Een te snelle duurloop. Slechte schoenen. Pech.
Ik had zelf al snel mijn eerste confrontaties met blessures. Stressfracturen in mijn onderbeen, bovenbeen en bekken, scheenbeenklachten die wekenlang mijn trainingen stillegden, en telkens dat gevoel van frustratie: “Waarom gebeurt dit nu weer?”
Jaren later weet ik: zo werkt het zelden. Blessures ontstaan niet plots.
Elke winter zie ik in de praktijk hetzelfde terugkomen. Gemotiveerde sporters die consistent trainen, die hun schema volgen, die echt hun best doen. En toch ontstaan klachten. Vaak dezelfde klachten.
Niet omdat ze iets verkeerd doen.
Maar omdat hun lichaam nog niet alles kan dragen wat ze vragen.
Blessures zijn zelden een moment
Wat ik zelf heb ervaren en wat ik bij mijn patiënten zie, is dat blessures bijna nooit ontstaan in één training. Het is een optelsom, een combinatie van kleine signalen die zich opstapelen tot het moment dat je lichaam stopt met functioneren zoals het hoort.
Bij mij begon het vaak met lichte stijfheid in het scheenbeen, een gevoel dat niet volledig weg trok na het lopen. Een week later deed ik een iets intensievere training, dacht ik dat het wel zou gaan, en een paar dagen later kon ik amper op tempo lopen zonder pijn.
Herkenbaar voor veel lopers.
Een blessure bouwt zich langzaam op. Soms merk je het pas echt als het te laat is.
Signalen die je lichaam geeft voordat het “stop” zegt, zijn onder andere:
- lichte stijfheid of zeurende pijn na het lopen
- vermoeidheid die langer blijft hangen dan normaal
- kleine pijntjes die lijken te verdwijnen, maar terugkomen als je belasting verhoogt
Als je dit negeert, verval je vaak in dezelfde blessure. Het is een vicieuze cirkel waar ik zelf ook in heb gezeten: even rusten, denken dat het weg is, teruggaan, en weer pijn.
Waarom rust alleen vaak niet helpt
Veel lopers stoppen tijdelijk wanneer er pijn optreedt. Dat deed ik vroeger ook. En het helpt tijdelijk. De pijn vermindert, je denkt dat het voorbij is, en je hervat je trainingen. Maar een paar weken later is het er weer.
Dat komt omdat rust de prikkel vermindert, maar de belastbaarheid van je lichaam niet vergroot. Als je alleen rust neemt, zonder structureel aan kracht, stabiliteit en belastbaarheid te werken, blijft je lichaam kwetsbaar.
Je leert er niets van, behalve dat “het nu even niet kan”.
Waarom blessures terugkomen: de 5 meest voorkomende redenen
Op basis van mijn ervaring en wat ik dagelijks in de praktijk zie, zijn dit de redenen waarom blessures vaak terugkomen:
1 – Altijd impact lopen
Veel lopers blijven lopen. Alleen maar lopen. Daardoor krijgt het lichaam geen rust en vooral ook geen andere prikkels.
Oplossing: wissel je trainingen af met fietsen, zwemmen of andere low-impact sporten. Zo blijft je conditie groeien, maar krijgt je lichaam tijd om te herstellen.
2 – Stoppen met oefeningen zodra het pijnvrij is
Zodra de pijn weg is, denken veel lopers dat oefeningen niet meer nodig zijn. Ze stoppen met hun schema, en hervallen terug in hun normale trainingsritme.
Oplossing: blijf krachtoefeningen doen, ook als de pijn weg is. Dat voorkomt terugval en versterkt de kwetsbare spiergroepen.
3 – Te snel kilometers of intensiteit verhogen
Even een paar kilometers extra lopen, het is snel gebeurd. En het voelt misschien goed, maar de belasting stijgt sneller dan je lichaam kan verwerken.
Oplossing: bouw geleidelijk je trainingsvolume per week op. Neem kleine stappen.
4 – Herstel negeren
Soms wordt rust gezien als tijdverlies. Maar zonder herstel raakt je lichaam uitgeput en vatbaar voor blessures.
Oplossing: plan bewust rust- en hersteldagen in je schema. Ze zijn net zo belangrijk als je trainingsdagen.
5 – Steeds hetzelfde schema
Altijd dezelfde afstand, dezelfde duurlooproute, hetzelfde looptempo en ondergrond. Het geeft weinig prikkels voor het lichaam om sterker te worden. Ook telkens hetzelfde krachtprogramma volgen zorgt niet voor een volwaardige trainingsopbouw.
Oplossing: varieer tempo, afstand, ondergrond en krachtprogramma. Zo wordt je lichaam adaptief en veerkrachtiger.
Mijn persoonlijke ervaring
Ik herken elk van deze valkuilen uit mijn eigen loop- en trainingsverleden. Ik heb te snel kilometers opgebouwd, oefeningen stopgezet zodra de pijn weg was, en soms gewoon doorgeduwd ondanks vermoeidheid.
Het resultaat? Terugkerende klachten. Het was frustrerend, maar ook leerzaam. Ik leerde luisteren naar mijn lichaam, bewust opbouwen, en werken aan draagkracht. Dat is precies wat ik nu met mijn patiënten deel.
Wil je graag duurzamer trainen? Neem dan deel aan mijn online traject ‘Duurzaam trainen’ waarin ik je alle tools aanreik om meer autonomie te krijgen in je trainingsschema, en die blessures sneller opspoort en aanpakt. De investering waard, om zorgeloos te blijven lopen!
Inschrijven kan hier: DUURZAAM TRAINEN.
Je bent van harte welkom!
Liefs,
H.